Poko poko!

Na een kort nachtje (ik stond om half 3 nog te strijken en mijn koffer in te pakken) vertrokken we rond 8 uur naar Schiphol. Inchecken hadden we al online gedaan dus alleen nog de koffers afgeven en door de douane. Met onze koffers staan we altijd te kloten bij die automaten en vaak moeten we dan alsnog naar zo’n TUI mevrouwtje om het met de hand te laten doen. Maar dit keer lukte het zowaar, koffer op de zijkant en dan scant ‘ie het barcodelabel wel. Weten we dat ook weer voor de volgende keer. Douane waren we snel doorheen dus op naar iets te eten. Een tosti voor Sabine en een stokbroodje tonijn mayonaise voor Ron en mij. Bij de tosti waren ze de Rennies vergeten, want die had je na een hap al nodig. De stokbroodjes waren ze vergeten af te bakken en de tonijn had er alleen langs gezwommen, Maar ja, wat wil je voor 38 euro 😂

Op naar gate G1. Dat is de gate waar je met een bus naar het vliegtuig gaat. Die staan namelijk aan de overkant van de A20 geparkeerd. Zal wel goedkoper zijn. Afijn, we zitten net te wachten bij de gate.. is ‘ie het? Ja, hij is het echt. Thomas Berge. Blijkt ‘ie ook nog achter Ron te zitten in het toestel. Gewoon comfort klasse, niet eens Deluxe. Maar wel een gezellig gozer. Heeft honderduit met Ron zitten lullen. Was een goede vlucht en we stonden een uur eerder dan gepland aan de grond op Hato. Voordeel van de comfort klasse is dat je als een van de eersten uit het toestel bent, en dus ook zonder rijen door de douane bent. Eenmaal aangekomen bij de bagageband rolden de eerste koffers al voorbij. Dat leek allemaal heel soepel te verlopen. Tot de band ermee stopte. Een hele tijd gebeurde er niets.. vervolgens stonden een paar luchthaven medewerkers bedenkelijk te kijken naar de band. Door de rubberen flappen aan het begin van de rolband heen, konden we zien dat er zich inmiddels een enorme berg met koffers had opgestapeld.

We stonden al te grappen met elkaar, de bagagemedewerkers waren vast even aan het roken ofzo. Of ze hadden Otis gebeld, maar die konden pas volgende week maandag. De bagegemedewerkers hadden vast helemaal niet in de gaten dat de boel was stilgevallen. Uiteindelijk heeft dat nog een uur geduurd. Plotseling ging de bagageband ernaast draaien. Iemand was kennelijk wakker geworden. Ondertussen stond ik met Ellen te appen, de eigenaar van ons appartement. Zij stond al in de aankomsthal op ons te wachten. Toen Ellen appte ‘Welkom op Curacao.. poko poko’ dacht ik, je hebt nog gelijk ook. Wij zijn zo gewend dat iets binnen 5 minuten word opgelost, en worden heel ongeduldig als dat niet het geval is. Hier duurt het gewoon wat langer, en waarom zou je je druk maken. Poko poko!

Ellen had een koeltasje met heerlijk koude drankjes meegenomen. De koffers gingen achter in een enorme pickup truck en vervolgens op naar Jan Thiel. Voelde gelijk weer als thuiskomen. We zijn hier nu al zo vaak geweest, dat ik de weg hier beter ken dan in Boskoop.

Eenmaal aangekomen in het appartement hebben we ons even opgefrist en vervolgens in de auto gestapt naar Van den Tweel hier om de hoek, de plaatstelijke Albert Heijn. Voor het avondeten werd het vlaamse friet, biefstuk saté en sla. Na het eten kwam de man met de hamer, voelde mij zo beroerd dat ik bijna niet meer op mijn benen kon staan. Met twee paracetamol mijn mandje in gedoken, en voel me nu een lange nacht later al weer wat beter. De komende dagen nog even rustig aan, alle vermoeidheid van de afgelopen maanden moet er kennelijk uit.

Vandaag al wel even lekker in ons privé zwembadje gezwommen, daar knap je ook wel weer van op. Het Chogogo resort waar we tot nu toe hebben gezeten was ook heel fijn, maar dit is wel heel luxe. Lekker je eigen tuin, een heel fijn zitje buiten in de schaduw. Constant een lekkere wind en het is hier net als in Boskoop heerlijk stil. Ik denk dat we voor de komende 5 jaar maar alvast reserveren bij Ellen 😁